හිරුට කළියෙන් පිබිද
වඩින තෙක් හිරු ලොවට
මග බලා පෙරුම් පිරු
කැකුළු කොඳ මලයි මමඈත දුර පිපුණාට
ළං වෙන්න බැරි දුරක
පෙම් නොකර ඉනු කෝම
හිරු මලට මං දකින
පූදින්න පොර බදන
අන් කැකුළු වලට පෙර
පිපී හිනැහුණෙ මමයි
දකින විට හිරු මඩල
නැගී පෙර දිග හිසින්
අහස් කුස පූදින්න
අවරදිග ගිරි හිසින්
හවස් කළ බැස යන්න
ඉන්න බැරි මට ළංව
තුරුළු වී උණුහුමට
නමුදු මම පෙම් කරමි
මා දවන සෙනෙහසට
උන්නොතින් හෙට දිනෙත්
ඉමි දෑස් දල්වාන
මියැදුණොත් පෙම දෙන්න
හෙට පිපෙන මල් වලට
No comments:
Post a Comment