කටු වැටේ මායිමේ
හිනා කැන් වැරූ සඳ
හැර ගිහින් නිළඹරේ
කිරි සිනා සැඟවුණේ
සිහින බොඳ වූ බිමේ
පාපයට නොවේමැයි
මගෙ පුංචි දෝණියේ
වත සිනා නොපිපුණේ
කඳුළු වැල් ඉහිරුණේ
වෙඩි හඩට බයේ නොව
දුක නිසයි හදවතේ
දෙමාපිය සෙනේහේ
නොලැබුණත් අද දිනේ
හිනැහෙන්න කඳුළු මැද
මල් පිපෙයි හෙට දිනේ
No comments:
Post a Comment