නුඹ ගැන සුව මතක

 මීදුම් තිර ඉරන

හිරු රැස් වැටී දිලිහෙන

තණ පත් අග රැඳුණු

පිනි බිඳු සෙමින් වියැළෙන

අතු අග පිපී හිනැහෙන

මල් වල සුවඳ විහිදෙන

කාලය ගෙවී වියැකුණු

කොළ අතු අගින් ගිලිහෙන

නුඹ ගැන සුව මතක

තව හිත් කෙණේ ගැවසෙන

එනමුදු ඒ සුවඳ

දැන් හෙමි හෙමින් මියැදෙන

වැහි බර සැඳෑවක

 ඉස්සරම ඉස්සර

එකෝමත් එක දවසක

වැහි බර සැඳෑවක

අපි

තෙමි තෙමී

ඔහේ යනකොට

මග අයිනෙ කඩයක

තිබුණ

‘අනේ එක ලස්සනයි’

ඔබ කීව

ඒ

කහ කුඩය

තවම ඔබ ළඟ......

ඒ කුඩේ යට

තුරුල් වී තෙමී නොතෙමී

ගිය මම

තනිව

මේ කුඩේ යට

නුඹ දිනෙක එනතුරු

 මේ මල් අතින් අරගෙන

එනතුරු දිනෙක සවසක

මං මග බලං හිටි වග

දන්නෙ නැතුවා ඇති

සමහර විටෙක ඔබ තව

මල් පිපුණු උදයෙක

එක් කර ගත්තු මල් මිට

තද කරං එක අතකට

බලං උන්නා මං

ඔබ එතැයි ඒ දවස ඇතුලත

හිරු බැසයද්දි සවසට

මල් පෙති පරවෙවී වැටුණම

හරි බර සුසුම්

තද කරං මං පපුවට

ගැලෙව්වා අලවලා තිබ්බ ඇස් පාරට

යළි කිසි දිනෙක නාවට

මං මග බලං උන්නෙ නැතිවට

මා උන් තැන පිපුණු

කඳුළු මල හිඳී

නුඹ දිනෙක එනතුරු

යළිත්

 කුහුඹුවන් වී හෝ
උපන්නා නම් අපි
දහස් දෙන
පිය මනින
මගක හෝ හමු වී
මොහොතකට
මුණ ගැසී
අපේ ඇස් දෙස බලා
යන්න තිබුණා....

තනිවුණු මීවිත

සඳළුතලයෙන් එහා පැත්තේ
අහසෙ වටකුරු සඳක් තිබුණා
ඒ සඳේ වට දිලිසෙමින් උන්
පුංචි තරු කැට ගොඩක් තිබුණා....
සඳළුතලයෙන් මෙහා පැත්තේ
පාළුවේ උන් කෙනෙක් උන්නා
ඔහුගෙ තනියට පුටුව පසෙකින්
අඩක් හිස් වූ බඳුන් තිබුණා....
ජීවිතේ දුර ඈත කාලෙක
සඳ වාගෙම මේ තරුත් තිබුණා
අතින් අල්ලන් තුරුල් වී ළඟ
ඔහුගෙ තනියට කෙනෙක් හිටියා....
හිස් වෙනා මධු බඳුන් ගණනට
දුක හිතෙන හිත තනිව හැඬුවා
දුක නිවන්නට බැරිව දුර සිට
සඳත් තරු හා බලා හිටියා....
ලොවට නොහැඟෙන අරුම දුක ගැන
තනිව මීවිත සුසුම් හෙළුවා
තරුත් තනිකර අමාවක රෑ
සඳත් නොකියම ගිහිං තිබුණා....