ඒ සොඳුරු අවහන්හල

අඩ අඳුරු අවහන් හල් බිම
දුම් රොටු බිඳී
සිවිලිමේ හැප්පෙන
දුම්වැටි එළි දිලෙන
යළිත් එළිය අඩුවී මැකෙන
ටිං ටිලි ටිං හඬින්
බෝතල් වීදුරුත් හැප්පෙන
චාස් හඩ නගමින්
තාච්චිය ලිප අතර නැළැවෙන
නෙක නෙක බයිට්
එක තාච්චියේ හැදෙන
ටිප් එක නොතැබු උන්
බිමං බලං පිටවෙන
තව සීයක් ගහමු
උස් හඬ නිරතුරුව රැව්දෙන
පොඩි පොඩි වලි ඇදෙන
තට්ටු දමමින් ගී ගැයෙන
මෙතරම් තැනක් තව කොහිද
ජීවිතේ රස හොඳින් දැනවෙන

හඬන වෙරළත

වහිනකොට ඈත දියඹට
ඒ වැහි දියට තෙමෙන රළ පෙළ
අරගෙන ඇවිත් කඳුළු වෙරළට
හැංගුවා ඉකිය හෙමි හෙමින් වෙරළත

ඒ වෙරළෙ වැලි මත
දෙදෙනෙක් එක්ව සවසක
තැබූ පියසටහන් වල
ලකුණු මැකුවා හඬන රළ පෙළ

මැකුණු පියසටහන් මත
එකක් ගානේ කඳුළු සිරකර
වෙන්වී ගිය දෙදෙන
හැංගුවා ඒ කඳුළු රළ මත

සැර ලොකු තාත්තේ

කොළඹ සිට හෙමිහිට කන්ද නැගගෙන එනවිට බර වෙච්චි මගෙ හදවත කඳුළු පැන්නා නුවරඑළියෙදි ආවම නිදා උන් තැනට උන්නු හැටි කාවදාවත් නැති ලෙස ඇඳගෙන රත්තරන් පැහැ ඇඳුම ඇඬුවා කට වසාගෙන මං..... උස්සං ගියා ගෙදරටම ඇඬුවා කකුල් මුල හිඳ ආයිමත් ආවෙ නෑ මං දකින්නට ඔබේ උවනත එක්කං ගියා බෝ අය යන අවසන් ගමන හෙමිහිට එක්කහු උනේ නෑ මං එක්කං යන්න කිසි විට පස් කඳු දමා වැහුවට කොහොම වහනද මතකය අනේ...... මං වඩාගෙන හුරතල් කෙරුවට තරමට

හඬන උල් කටු

අරං ගියහම
පුංචි මල් පෙති
සුළඟ ඇවිදින්
ගහෙන් වට්ටපු
දුකට හැඬුවා
මලේ තනියට
ළඟට වී උන්
පුංචි උල් කටු

සඳ

මදිද සඳ
අහස මැද
හිනැහුණා
වරුවක්ම
නැගෙන්නට
පෙර දිනිඳු
බැස ගියොත්
හොඳ නැද්ද