අසම්මත පෙම

බැඳුනෙන් අතැඟිලි 
නොදැනෙන පෙමකට 
ගත සිත දෙකටම 
නොදැනෙන සෙනෙහස 
සොයා කතර දිග 
ඇවිදන් ආ මග 
නොදැනිම බැඳුණා 
අපෙ හිත් අප වෙත 
අසම්මතය වුව 
අප විඳිනා පෙම 
අත් හැර යන්නට 
අපිට නොහැකි සඳ 
කාලය මග හැර 
සැඟවී හෙමිහිට 
කඳුළු සඟවලා 
රිදෙන දෙනෙත් වල 
ළං වී විඳගමු 
සිත ඉල්ලන පෙම

ඔබ අද මා ළඟ නෑ

වසන්තයේ අග
හමුවන දිනකදි
නුඹ මගෙ වන බව
දැනෙනා විට මට
ඉපිලෙන සිත ගැන
ඔබට කියන්නට
ඔබ අද මා ළඟ නෑ
හිත අද්දර හිඳ
ඔබ දෙන සෙනෙහස
සක්මන් කරමින්
හදවත පිරිමැද
දෙන්නට හැකි බව
දිවි ඇති තුරු මට
සවනට කොඳුරා 
ඔබට කියන්නට
ඔබ අද මා ළඟ නෑ
අහස් වියන යට
පොළෝ තලය මත
ඔබ සිත මට දෙන
සෙනේ තරම ගැන
මා සිත දවනා
උණුසුම් හැගුමන්
ළයට තුරුල් කර
ඔබට කියන්නට
ඔබ අද මා ළඟ නෑ

මතකයේ මළගම

පිපී හිනැහෙන වසන්තේ අග
සමුගනිමි මම දැන් ඉතින්
පුද කරනු මැන මතක වස්ත‍්‍රය
බිඳ වැටුණු පේ‍්‍රමේ නමින්
යථා වාරී වහා පූරා
මුමුණනා ඔය දෙතොලගින්
නැගෙන්නට යළි පතමි පෙර සේ
සිනා මල් කැන් හුරු ලෙසින්
කියා බණවර සත් දිනක් තුළ
නුඹට බැඳි පේ‍්‍රමේ නමින්
දෙන්න කැඳවා සෙනෙහෙ සොයනා
ළබැඳියන් හැම උන් ළඟින්
සෙනෙහසේ මළගමට බැඳි කොඩි
ලිහා මතකෙන් පෙර ලෙසින්
ඉන්න සිනහව මුවග රන්දා
තරහ නෑ බිඳුවක් ඉතින්

කලකට පසු

තනි වී තුරුළුව උන් හැටි මතකද
ලොවට හොරෙන් අපි හැන්දෑවේ
ළඟ නැති ඔබගේ සුවඳ දැනෙනවා
ඇස් පිය වූ විට සිතට මගේ
මල් පෙති විසිරී සුවඳ හමන විට
නුඹ මා හමු වූ මතක දිගේ
එක්වී යමු අපි යා හැකි මුළු දුර
නුඹ මගෙමයි මුළු සංසාරේ
තනියට හුරු වී ඉකි බිඳි මගෙ හිත
සොයනා උණුසුම ඔබෙ තුරුලේ
දැනෙනව මට යළි අඩු නෑ බිඳුවක්
ඔබ ළඟ ඉන්නම් මම පෙරසේ
නුඹ මා ළඟ නම් ඉන්නම් සතුටින්
තියෙනා තුරු දිවි සුසුම් මගේ
තියනවා සතුටින් දෙන්නෑ
මම දුක් ආයිත් කිසි දින හිතට ඔබේ

ඉන්නවා මං මෙහෙම මෙතැනම

එක්ව දුටු දුර ඈත සිහිනය
එක්ව තුරුළුව යළි දකින්නට
බලා ඉන්නම් යළිත් එනතුරු 
ඇඟිලි ගණිමින් මෙහෙම මෙතැනම
ඔබ නැතිව ළඟ දැනෙන පාළුව
කියා ගන්නට වචන නෑ මට
එන්න හැකිනම් නිසැකවම මම
එනව දකිනට මගේ සද ඔබ
එන්න පෙ සේ සිනා කැන් ගෙන
බලා ඉමි මං මෙහෙම මෙතැනම