හිනස්සන හාදු

සිනා මලක් 
දමා ගොසින්
ඇවිත් මගේ
හද පොකුණට
කිති කව කව
හිනස්සනවා
මතක් වෙනා
හැම මොහොතෙම
හාදු දෙකක්
අරං ඇවිත්
තියා එකක්
නළල මතට
හංගන්නද 
තවත් එකක්
ඔය තොල් මත 
නොදැනෙන්නට

තනිව පිපි මල

ඈත ඈතක
පාළු උයනෙක
මලක් තනිවම
බිම පිපිලා ඇති
උයනෙ හිමිකරු
මලේ ලස්සන
දැක්කෙ නෑ වගෙ
ඉන්නවා ඇති
සුවඳ විහිදන්
පෙති සැලූවත්
තනිකමට මල
හඬනවා ඇති
වටේ එතෙනා
සුළං රළටත්
මල මලේ දුක
කියනවා ඇති
ඒ කියූ දුක
එතී සුළෙඟ්
ඈත දුරකට
පාව යන්නැති
මලට පෙම් කළ
ඈත බඹරෙක්
අසා ඒ දුක
හඬනවා ඇති

දෙවොන්දරා මං ආවා

දෙවොන්දරා මං ආවා
හිම මිදෙනා රටේ ඉඳන්
හිම දියවෙන ඔබෙ පොළවට
ඔබ දකින්න
ඇස් රිදි රිදි
දෙවොන්දරා මං ආවා
හයිවේ එක පහු උනාම
කැළණි ගෙඟ් ඉවුර දිගේ
වාහන පෙළ පහු කරගෙන
කළු දුම් රොටු මැදින්
දෙවොන්දරා මං ආවා
සුෂී කඩයි කබුකි හලුයි
මං දැක්කේ නැති උනාට
රතු පාටට චීන මකරු
මං දැක්කා හැම තැනකම
ඒ අතරින් ඔබ හොයාන
දෙවොන්දරා මං ආවා
දූලි පිරුණු පාරක් ළඟ
කපුටො ලගින බංකු කොණෙක
අඩමානෙට උන් ඔබ දැක
දෙවොන්දරා මං ආවා
බේරෙ ගෙදර ඉස්සරහම
පොඩි උණු කමිසයක් ඇඳං
කොණ්ඩය පීරලත් නැතිව
උන්නු ඔබේ ඉස්සරහට
ආවම මම පෙර වාගෙම
අඳුන ගත්තෙ නැති උනාට
ඔයාව බලන්න
දෙවොන්දරා මං ආවා
රිදී පාට හිස අතගා
මගෙ ළමැදට තුරුල් කරං
තතමි පැදුරු නැති මෙහේදි
කාඩ්බෝඩ් එකක එළං
ඔයා ළඟට වෙලා ඉන්න
දෙවොන්දරා මං ආවා

හීන් මැණිකේගේ දළදා පැතුම

වළාකුළු බැම්ම ළඟ
එළාගෙන පොලිතීන්
හිරි වැටුණු කකුල් දෙක
වරින් වර දිග ඇරන්
පනස් වෙනි වතාවත්
වඳින්නට කරඩුවට
හීන් මැණිකේ ආවෙ
තනියෙම්ම දුර ඉඳං
ගෙවුණු අවුරුදු ගානෙ
වීදියේ මැද ඉඳං
නැටුම් නැටුවා ජයට
ටිකිරි නයිදේ හොඳිං
තනිකරලා මැණිකේව
ගියත් දෙව්ලොව බලං
ඉන්නෙ කොහොමද මැණිකෙ
නොබල පෙරහැර ඉතිං
ඇතා පිට කරඩුවට
මල් තියලා වැඳ සිතින්
හීන් මැණිකේ පැතුව
ඇරගන්න දොර නිවන්

කිරිල්ලියේ

කිරිල්ලියේ හමුවුණෙ නුඹ
ගව් ගානක් පියාඹලා
වෙහෙස නිවන්නට
හෙවනක නතර උනාමයි

ඒ හෙවනෙදි හමුවුණු ඔබ
තැවුල් රැුඳුණු මගේ හිතට
සිහල් සරින් පවන් සැලුවා
මට තව මතකයි

තැවුල් මැකුණු හිතත් අරන්
නුඹ එක්කලා අහසට නැග
පියාඹන්න මගෙ හිත ඇති
හීන මහ ගොඩයි

ඒත් මගේ කිරිල්ලියේ
නුඹයි මමයි හරි ඈතයි
දුරින් ඉඳන් අපි බලනා
හීන සුන්දරයි