සැර ලොකු තාත්තේ

කොළඹ සිට හෙමිහිට කන්ද නැගගෙන එනවිට බර වෙච්චි මගෙ හදවත කඳුළු පැන්නා නුවරඑළියෙදි ආවම නිදා උන් තැනට උන්නු හැටි කාවදාවත් නැති ලෙස ඇඳගෙන රත්තරන් පැහැ ඇඳුම ඇඬුවා කට වසාගෙන මං..... උස්සං ගියා ගෙදරටම ඇඬුවා කකුල් මුල හිඳ ආයිමත් ආවෙ නෑ මං දකින්නට ඔබේ උවනත එක්කං ගියා බෝ අය යන අවසන් ගමන හෙමිහිට එක්කහු උනේ නෑ මං එක්කං යන්න කිසි විට පස් කඳු දමා වැහුවට කොහොම වහනද මතකය අනේ...... මං වඩාගෙන හුරතල් කෙරුවට තරමට

හඬන උල් කටු

අරං ගියහම
පුංචි මල් පෙති
සුළඟ ඇවිදින්
ගහෙන් වට්ටපු
දුකට හැඬුවා
මලේ තනියට
ළඟට වී උන්
පුංචි උල් කටු

සඳ

මදිද සඳ
අහස මැද
හිනැහුණා
වරුවක්ම
නැගෙන්නට
පෙර දිනිඳු
බැස ගියොත්
හොඳ නැද්ද

සරදියෙල්

තුංග උතුවන්
කන්ද මුදුනට
හිමින් හිරු රැස්
ගලනවා ඇති
මම්මලේ උඹ
ගිහිං බලපං
කෝපි මල්
තව පිපෙනවා ඇති
කාදර්ගෙ ඇස්
වලින් හැංගී
මේනකා දැං 
මග එනව ඇති
වෙනදා වගෙ නෑ
කලබලයි හිත
පොලීසිය කඳු
වටකරලා ඇති
උණුහුමේ 
ඩිංගක් ඉඳින්නට 
අම්ම ආවොත්
හිතට පිං ඇති
වැඳලා 
එක පාරක් අඬන්නට
තාත්තත්
ආවොතින් හිත ඇති
මේනකාගේ 
හුස්මෙ උණුසුම
බෙල්ල මුලටම
තියං උන්නැකි
මං මළොත් හෙම
ම්මමලේ උඹ
කන්ද පහළට
එන්නෙ හෙම නැති

ආදරේ කවියක්

ආදරේ කවියක්
ඔබ මට
හෙමි හෙමින් කියු
ආදරේ කවියක්
ජීවිතේ දුකකැයි සිතා වුන්
ජීවිතේ ගැන
අලූත් කියැවුම
හෙමි හෙමින්
ළඟ හිඳ කියාදුන්
ආදරේ කවියක්
ඇසූ කියු කවි
දහක් අතරේ
හිතේ පතුලම
සෙමින් පිරිමැද
මගේ ළයටම
තුරුළු වී කියු
ආදරේ කවියක්